Bu gün saat 10:30-da bir vaxtların “Boz Kardinal”ı Ramiz Mehdiyev məhkəmə qarşısına çıxıb.
Bu hadisəyə yalnız bir məhkəmə prosesi kimi baxmaq düzgün olmaz. Burada hər bir insan üçün çox ciddi bir həyat dərsi var:
Heç kim heç nəyə əbədi sahib deyil.
Nə kreslo sənindir, nə vəzifə, nə pul, nə də qazandığın nüfuz…
Bunların hamısı sənə müəyyən bir zaman üçün əmanət edilir. Bu gün əlində olan səlahiyyət sabah başqasının əlində ola bilər. Bu gün sənə hörmətlə baş əyən insanlar sabah səni xatırlamaya da bilərlər. Bu gün milyonların, böyük imkanların ola bilər, amma həyatın sonunda insan özü ilə nə kreslo apara bilir, nə pul, nə də vəzifə.
Hər şeyin bir zamanı var
Ona görə insan əlində olan imkanlarla lovğalanmamalıdır. Vəzifə sahibinə insanlardan üstün olduğunu düşünmək haqqı vermir. Pul insanı başqasından böyük etmir. Səlahiyyət isə heç kimə əbədi toxunulmazlıq qazandırmır.
Əsl böyüklük insanın vəzifəsində yox, vəzifədən düşəndən sonra onun haqqında insanların nə düşündüyündədir.
Bu həyatın dəyişməz qaydasıdır:
Bu gün yüksəldiyin pillə sabah enə biləcəyin pillədir.
Bu gün sahib olduğun güc sabah əlindən çıxa bilər.
Bu gün qazandığın sərvət sabah heç bir işinə yaramaya bilər.
Amma bir şey var ki, insanın arxasınca həqiqətən qalır:
Yaxşılığı. İnsanlığı. Ədaləti. Vicdanı.
İnsan həyatda nə qədər yüksəlsə də, özündən aşağıdakılara münasibətini itirməməlidir. Çünki həyatın ən böyük imtahanı insanın gücə sahib olduğu vaxt başlayır.
Vallah, bu dünyada əbədi olan nə kreslodur, nə vəzifə, nə pul, nə də şöhrət.
Əbədi olan yalnız insanın qoyduğu izdir.
Ona görə imkanımız varkən yaxşılıq edək. İnsanları incitməyək. Heç kimi vəzifəsinə, puluna, gücünə görə aşağı görməyək. Çünki həyat çox qəribədir — bu gün kimin qarşısında dayandığımızı, sabah kimin qarşısında dayanacağımızı heç kim bilmir.