Azərbaycan o zaman müstəqil dövlət olacaq ki, tezislərlə idarə edilməyəcək.
1940-cı illərin sonlarında, sovet rejiminin və şəxsiyyətə pərəstiş dövrünün ən sərt vaxtlarında Bakıdakı Yazıçılar İttifaqına yuxarı dairələrdən (Mərkəzi Komitədən) təlimat gəlir: Təcili olaraq partiyanın rəhbərliyini, qurultayın uğurlarını və yoldaş Stalinin dühasını vəsf edən şeir və qəzəllər hazırlanmalı, mətbuatda çap olunmalıdır.
O, dövrdə xalq arasında populyarlığı dillər əzbəri olan, lakin rəsmi ideoloji mövzulardan uzaq qaçan Əliağa Vahidi tapmaq üçün MK rəhbərliyi hər yerə zəng vurur. Nəhayət, onu Bakı kəndlərinin birində, dostları, meyxanaçı və musiqiçilərlə qurduğu növbəti mey məclisində tapırlar. Telefon dəstəyinə cavab verən Vahidə hədə-qorxu dolu bir dillə əmr olunur:
“Vahid, bəsdir meyxanalarda vaxt keçirdin. Təcili olaraq partiyanı və rəhbəri tərifləyən bir qəzəl yazmalısan. Əgər sabaha qədər o şeir masamızda olmasa, səni Yazıçılar İttifaqından qovacaqlar, çörək kartını kəsəcəklər və sonrasının sənin üçün necə bitəcəyini özün yaxşı bilirsən (sürgün və ya həbs).”
Vahid qətiyyən özünü itirmir. O dövrdə bir çox şair canının qorxusundan, rütbə və mükafat almaq üçün Stalinə mədhiyyələr yazmağa növbəyə dursa da, Vahid bu yaltaqlıq yarışına girməyi öz mənəviyyatına sığışdırmırdı. Telefon dəstəyini yerinə qoyan şair məclisə qayıdır, badəsini doldurub içir və dostlarına deyir:
“Mənə bir parça kağızla karandaş verin, bu əmr qullarına bir cavab yazım”. Və tarixə düşən qəzəli yazır:
Mən azad sənətkaram, badəmdir mənə rəhbər,
Əmrlə yazan şairin vicdanı olar kəmtər.
Yaltaqlıq edib rütbə alan sovet qulları,
Mənim bu azad ruhuma hər dəm həsəd apararlar!