Bir milləti zəiflədən təkcə iqtisadi çətinliklər, sosial problemlər və ya siyasi böhranlar deyil. Ən böyük təhlükə insanların öz gücünə inamını itirməsi, haqsızlığa öyrəşməsi və susmağı həyat tərzinə çevirməsidir.
Bu görüntü sadəcə bir avtobus qarşısında gözləyən insanların şəkli deyil. Bu, illərlə yığılan yorğunluğun, ümidsizliyin və sistem qarşısında aciz qalmağa məcbur edilən cəmiyyətin bir simvoludur. İnsanlar hər gün eyni qayğılarla yaşayır dolanışıq dərdi, bahalaşma, işsizlik, sosial ədalətsizlik, gələcəklə bağlı narahatlıq…
Amma bütün bunların qarşısında ən ağır itki insanın öz haqqına sahib çıxmaq hissini itirməsidir.
Xalq olmaq sadəcə eyni bayraq altında yaşamaq deyil. Xalq olmaq haqq tapdalananda susmamaqdır. Xalq olmaq ədalətsizliyə qarşı vicdanla mövqe göstərməkdir. Xalq olmaq övladlarının gələcəyi, öz ləyaqəti və azadlığı üçün məsuliyyət daşımaqdır.
Tarixdə bütün avtoritar sistemlər insanların qorxusundan və parçalanmışlığından güc alıb. İnsanlar “mən nə edə bilərəm ki?” deyəndə, zülm daha uzun yaşayır. Amma cəmiyyət öz səsini, iradəsini və birlik hissini tapanda heç bir güc xalqın qarşısında dayana bilmir.
Azərbaycan insanı özünə bir sual verməlidir: Biz həqiqətən xalq kimi yaşayırıqmı, yoxsa sadəcə hadisələrin axarına buraxılmış kütləyə çevrilmişikmi?
Çünki xalqın gücü onun sayında deyil, şüurundadır. Qorxudan susan milyonlar kütlədir, haqqını dərk edən və gələcəyinə sahib çıxan insanlar isə xalqdır.
Bu ölkənin taleyi göydən dəyişməyəcək. Dəyişiklik insanın öz içində başlayır. Hər bir vətəndaş anlamalıdır ki, azadlıq, ədalət və ləyaqətli həyat heç kim tərəfindən hədiyyə edilmir bunlar tələb olunan, qorunan və uğrunda mübarizə aparılan dəyərlərdir.
Xalq o zaman xalq olur ki, öz taleyini başqasının qərarına buraxmır.