Müharibənin elə qırılma nöqtələri olur ki, onlar cəbhədə hansısa kəndin alınmasından daha böyük geostrateji və iqtisadi nəticələr doğurur.
Ukrayna Ordusunun son aylarda Rusiyanın dərinliyində yerləşən Kapotnya, Slavyansk, Yaroslavl və Tuapse kimi strateji neft emalı zavodlarına endirdiyi sistemli dron zərbələri məhz belə bir mərhələnin başlanğıcıdır. Dünyanın ən böyük enerji ixracatçılarından biri, iqtisadi və siyasi gücünü neft və qaz üzərində quran bir dövlət indi öz daxilində ciddi logistik və struktur böhran yaşayır.
Rəsmi təbliğatın “hər şey nəzarət altındadır” bəyanatlarının arxasında gizlənən mənzərə artıq Rusiyanın onlarla regionunda açıq görünür. Ölkə neft emalı gücünün dörddə birindən çoxunu itirib. Bunun nəticəsi təkcə hərbi texnikaya deyil, mülki həyata da ağır təsir göstərir.
Yanacaqdoldurma Məntəqələrində Uzanan Növbələr
Krımdan Krasnodara, Rostovdan Sibirin dərinliklərinə qədər yanacaqdoldurma məntəqələrində sovet dövrünün çörək növbələrini xatırladan uzun avtomobil karvanları yaranıb. Benzin və dizel satışı bir çox yerdə limitləşdirilib. Qiymətlərin inzibati üsullarla saxlanılması isə qara bazarın genişlənməsinə və yanacaq qıtlığının daha da dərinləşməsinə səbəb olur.
Logistika Zəncirinin Pozulması və Ərzaq Problemi
Rusiyanın daxili yükdaşımalarının əsas hissəsi ağır tonnajlı yük maşınları ilə həyata keçirilir. Dizel çatışmazlığı bu sistemi birbaşa vurub. Nəticədə ərzaq və gündəlik tələbat mallarının bölgələrə çatdırılması ləngiyir, mağazalarda boş rəflər görünür, vaxtında daşınmayan məhsullar xarab olur. Bu proses inflyasiya təzyiqini də artırır.
Ən Ağır Zərbə: Kənd Təsərrüfatı
Ən ciddi problemlərdən biri kənd təsərrüfatında yaşanır. Biçin mövsümünün ən gərgin günlərində bir çox fermer kombayn və traktorlarını işlətmək üçün dizel tapa bilmir. Vaxtında yığılmayan məhsul tarlalarda məhv olur. Bu artıq yalnız iqtisadi itki deyil, yaxın aylarda ölkənin ərzaq təhlükəsizliyi üçün real riskdir. Dünyanı ərzaq böhranı ilə hədələyən bir dövlət indi öz taxılını toplamaq üçün yanacaq çatışmazlığı yaşayır.
Müharibə artıq uzaq cəbhələrdə deyil. O, rus vətəndaşının gündəlik həyatına daxil olub: doldurula bilməyən avtomobil baklarında, boşalan mağaza rəflərində və tarlalarda qalan məhsulda. Başqasının torpağında yandırılan alov sonda bumeranq kimi geri qayıdır və təcavüzkarın öz iqtisadi dayaqlarını sarsıdır.
Sizcə, iqtisadiyyatın belə fundamental sahələrinin hədəfə alınması müharibənin yekununu nə dərəcədə sürətləndirə bilər?
