Bədii gimnastika üzrə olimpiya çempionu (2016) və yeddiqat dünya çempionu Marqarita Mamun jurnalist Vitya Kravçenkoya yeni müsahibə verib. Onlar artıq iki il əvvəl də söhbət etmişdilər və o zaman Mamun etiraf etmişdi ki, daha çox şey demək istəyir, amma qorxur. İndi isə o, açıq şəkildə müharibəyə qarşı çıxıb və Rusiyada vəziyyətin getdikcə daha da pisləşdiyini hiss etdiyini bölüşüb. Bununla belə, Mamun ölkədə qalır və getmək istəmir (müsahibəni isə Marqaritanın atasının vətəni olan Banqladeşdə verib). Meduza çempionun müsahibəsindən əsas sitatları dərc edib.
Müharibə haqqında
“Mən özümü çox pis hiss edirəm, çünki insani, ən sadə, ən əsas arzular barədə danışa bilmirəm. Mənə elə gəlir ki, bunun fəsadları ola bilər. Mən demək istəyirəm ki, azadlıq arzulayıram — həm şəxsi azadlığımı, həm də cəmiyyətin azadlığını. Mən söz azadlığı arzulayıram. Müharibənin bitməsini arzulayıram. İnsanların ölməyinin bitməsini arzulayıram. Hər gün bu dəhşətli xəbərləri görməməyi arzulayıram”.
Abort haqqında
“Mənə bədənimlə bağlı nə etməli olduğumu deyəndə hissələrə parçalanıram. Mənə deyəndə ki, abortu yalnız zorakılıq və ya tibbi göstəriş halında etdirə bilərsən, özümü müdafiəsiz hiss edirəm. Məni sürüklədikləri bu daxili klaustrofobiyadan, bu azadlıqsızlıqdan boğulmağa başlayıram.
Onlar hesab edirlər ki, bu, demoqrafiyaya necəsə təsir göstərəcək. Amma SSRİ-də olmuş əvvəlki təcrübəyə və bu mövzuda ixtisaslaşan tarixçilərlə alimlərin dediklərinə baxsaq, bunun doğum səviyyəsinin artmasına heç bir təsiri olmur. Abortlar qalacaq, sadəcə gizli olacaq. Qanunsuz olacaq”.
Rusiyanın qaranlığa qərq olması haqqında
“Məndə elə hiss yaranır ki, bizdə vəziyyət getdikcə daha da pisləşir. Burada məhdudiyyətlər, orada məhdudiyyətlər. Burada şikayətlər, orada şikayətlər <…> Mən diqqətimi hər şeyin daha yaxşı olmalı olduğuna yönəltmək istəyirəm. Hər şey yaxşı olmalıdır <…> Zorakılıq qaranlıqdır. Hər hansı hüquqların qadağan olunması da qaranlıqdır. Mən istəmirəm ki, bu qaranlıq bizi tamamilə bürüsün. Qorxuram ki, bu baş verəcək. Bu artıq baş verir.”
Rusiyada insanların nəyə alışması haqqında
“Bloklamalara və məhdudiyyətlərə. Bu bizi o yerə gətirib çıxardı ki, indi Moskvanın mərkəzində — və başqa şəhərlərdə də — insanların internetə çıxışı yoxdur. Yalnız mobil rabitə və zənglər qalır. Bəzi hallarda hətta onlar da yoxdur. Mən buna öyrəşmək istəmirəm. Belə olmamalıdır. Bu konformizm məni qorxudur. İnsanların bu qədər tez uyğunlaşması məni qorxudur. Bu hətta uyğunlaşma deyil, barışmaqdır.
İnsanların YouTube bloklananda dediyi “Onsuz da baxmıram” ifadəsi məni çox məyus edir. Sənin YouTube-a baxmamaq hüququn var. Amma seçim imkanın olmalıdır <…> Yaxşı, sən YouTube-a baxmırsan, bəs səni qorxutmur ki, orada işləyən və ya həmin platformada təhsil alan insanın bu imkanı əlindən alınıb? Sabah isə sənin malik olduğun və həyati zəruri olan imkan sual altına qoyulacaq”.
Rusiyada olmayan təhlükəsizlik hissi haqqında
“Mən özümü müdafiəsiz hiss edirəm. Özümü təhlükəsizlikdə hiss etmirəm, çünki polis, məhkəmə kimi müxtəlif strukturlar əvvəlcədən mənim tərəfimdə deyillər. Yol polisi əməkdaşlarının yanından keçəndə hansısa bir problem gözləyirəm, elə bilirəm ki, özümü müdafiə etməli olacağam. İçimdə hər şey sıxılır, çünki onlar mənim çox ucadan dinlədiyim musiqiyə ilişə bilərlər və bu musiqi onların xoşuna gəlməyə bilər. Telefonumu yoxlamağı tələb edə bilərlər, halbuki buna heç bir hüquqları yoxdur. Elə bil əvvəlcədən nədəsə günahkarsan — bu hiss dəhşətlidir. Mən bu hissə nifrət edirəm, amma hər dəfə onu yaşayıram”.
Altı yaşlı oğlu haqqında
“O, son iki ildə YouTube-a girmək üçün VPN-i özü qoşur. Uşağın etməməli olduğu şeyi edir. Roblox-un məhdudlaşdırılması onun üçün böyük məyusluq oldu <…> Bir gün yanıma gəlib sadəcə dedi: “Mən buradan getmək istəyirəm”. Sonra soruşdu: “Biz niyə hələ də buradayıq?” Təbii ki, mən ona deyirəm ki, dostların buradadır, mənim dostlarımın bir hissəsi buradadır, nənən, baban, anan buradadır. Sən bunların hamısını tərk etməyə hazırsanmı? O isə susur”.
Rusiyada qalmaq qərarı haqqında
“Niyə siz mənim ölkəmi, vətənimi əlimdən almaq hüququna maliksiniz? Mən burada yaşamaq istəyirəm. Və getmək istəmirəm. Onsuz da çox şeyi əlimizdən alıblar — gələcəyi, fürsətləri, azadlığı. İndi bunu da alacaqsınız? Hələlik məndə nəyisə dəyişməyin mümkün olduğuna dair güc hissi var. Biz heç vaxt [ölkədən getmək] variantını ciddi nəzərdən keçirməmişik”.