Dövrümüzün ən böyük bəlası xərçəngdir deyirlər. Yanlış diaqnozdur!
Dövrümüzün ən böyük bəlası – çarəsiz insanları son qəpiyinə qədər soymağı özünə peşə seçən, tibb xalatı geyinmiş “ticarətçilər” və bu sistemin özüdür.
Xərçəng hüceyrələri insan bədənini necə sürətlə yeyirsə, onkoloji mərkəzlərdəki bu amansız sistem də insanların var-dövlətini, son ümidini və ləyaqətini eləcə yeyib bitirir.
Bu gün onkoloji xəstəxanalara addım atmaq, sanki bir səhiyyə müəssisəsinə deyil, ən amansız maliyyə birjasına daxil olmaq kimidir.
Girişdən çıxışa qədər hər addım, hər baxış, hər analiz bir qiymət etiketi daşıyır. Yaxın gələcəkdə qapılara metro turniketləri qoysalar, heç kim təəccüblənməz.
Çünki mahiyyət etibarilə fərq yoxdur – pulun yoxdursa, içəri keçə bilməzsən; pulun yoxdursa, yaşamaq hüququn da yoxdur!
Ən böyük rəzalət isə içəridə baş verir. Xəstəyə şüşə arxasından baxıb, alt-alta bahalı dərmanlar, xüsusi qidalanma reseptləri yazan həkimlər görəsən o kabinetdən bayıra baxırlarmı?
O kağız parçasına yazılan “möcüzəvi” qidaları, vitaminləri almaq üçün o xəstənin cibində bir qəpik də olsun pul saxlayırsınızmı?
İnsanı içəridə elə bir amansızlıqla soyurlar, elə bir maliyyə “kimyaterapiyası” tətbiq edirlər ki, qapıdan çıxan xəstə yazılan o bahalı qidaları deyil, adi çörəyi belə almağa pul tapmır.
Kağız üzərində zəngin qida rasionu, reallıqda isə bomboş cib və aclıq. Budurmu sizin müalicəniz? Budurmu insanlığınız?
Tibb andı içənlərin müştəri məmnuniyyəti andı içdiyi bir sistemdə xəstəlikdən deyil, sistemin özündən ölmək daha real görünür.
İnsanların can qorxusunu, yaşamaq cəhdini fürsətə çevirib varlanan bu mexanizm artıq tənqid olunmağı deyil, kökündən sökülüb atılmağı haqq edir.
Çünki heç bir tibbi nailiyyət, heç bir müasir avadanlıq itirilmiş insanlığı və vicdanı geri qaytara bilməz.
Bu yazı, içində olduğunuz və ya şahidlik etdiyiniz o çətin vəziyyətin sadəcə kiçik bir əksidir. Həqiqətən də səhiyyənin ən həssas sahəsində bu cür mənzərələrlə qarşılaşmaq insanı dərindən sarsıdır.