Azərbaycanda bir sistem var.
Adı rəsmi deyil.
Amma hamı bilir.
Danışan peşman edilir.
Sxem bu qədər primitivdir.
Adam çıxır, ürəyindən keçəni deyir.
Video yayılır.
Cəmiyyət görür.
Sonra sistem işə düşür.
adam “birdən-birə” peşman olur.
Və başlayır müqəddəs monoloq:
“Yanılmışam…”
“Emosional olmuşam…”
“Məni səhv başa düşüblər…”
“Mən dövlətimin yanındayam…”
Yox, bu artıq təsadüf deyil.
Bu, istehsaldır.
Laçın sakini danışır — səmimi.
Sonra danışır — “tərbiyə olunmuş”.
Birincidə insan var.
İkincidə ssenari.
Bu ölkədə artıq iki növ video var:
real video
düzəldilmiş video
Birincidə həqiqət var.
İkincidə qorxu.
Ən gülməlisi nədir bilirsən?
Heç kim inanmır.
Hamı bilir ki:
o adam peşman olmayıb
onu peşman ediblər
Amma sistem elə bil hələ də 2005-ci ildə yaşayır.
Suraxanıda qazi deyir: müalicə üçün pul lazımdır.
Cavab gəlir: “atma çay iç, sonra gözünə qoy, sağal.”
Bu artıq lağ deyil.
Bu, dövlətin insana verdiyi real cavabdır.
Sonra nə olur?
Heç nə.
Sadəcə növbəti “peşmanlıq videosu” hazırlanır.
Bu ölkədə problem tənqid deyil.
problem tənqiddən sonra gələn sükutdur
Çünki bu sükut könüllü deyil.
Azərbaycanda bəzi adamlar fikrini dəyişmir: onların fikri dəyişdirilir.
Və bu ölkədə ən sürətli inkişaf edən sahə:
iqtisadiyyat deyil
texnologiya deyil
insanların sındırılmasıdır…