4 erməni məhbusun Ermənistana təhvil verilməsi cəmiyyətdə suallar və narazılıq doğurur. Bu hisslər başadüşüləndir. Müharibənin, itkilərin, ədalət gözləntisinin yükü hələ ağırdır. Amma bu mövzuya yalnız emosional yox, strateji prizmadan baxmaq da vacibdir.
Bu addım birbaşa Nikol Paşinyanın daxili mövqeyini gücləndirir. Paşinyanın mövqeyinin güclənməsi isə Ermənistan daxilində revanşist qüvvələrin zəifləməsi deməkdir. Revanşizmin zəifləməsi isə ilk növbədə Azərbaycan üçün təhlükəsizlik və sabitlik anlamına gəlir.
Alternativ ssenarini də düşünək. Paşinyan zəifləsə və ya devrilsə, onun yerinə kim gələ bilər? Böyük ehtimalla köhnə Qarabağ klanı, Moskva yönlü sərt fiqurlar və “itirilmiş torpaqlar” ritorikası ilə yaşayan qüvvələr. Bu isə sülh yox, yeni müharibə deməkdir.
Bu kontekstdə atılan humanitar jestlər “bağışlama” anlamına gəlmir. Bu, hesablanmış siyasi mərhələdir. Bəzən dövlətlər cinayəti unutmadığı halda belə, gələcək riskləri azaltmaq üçün taktiki addımlar atırlar.
Bu yanaşma Türkiyənin regionda normallaşma strategiyası ilə də uzlaşır. Ankara–Bakı xətti üçün Ermənistanla dialoqun real qalması məhz Paşinyan xəttindən keçir.
Sual sadədir: bir neçə məhbusu saxlamaqla daxili rahatlıq qazanmaqmı daha önəmlidir, yoxsa uzunmüddətli sülh və təhlükəsizlik ehtimalını qorumaqmı?
Bu qərar hər kəsin xoşuna gəlməyə bilər. Amma dövlət siyasəti çox vaxt xoş qərarlarla yox, doğru hesablarla ölçülür.